"Lubię wracać tam, gdzie byłem "

6 września łączymy siły z Bursztynowym Lasem & Wodecki Twist, aby uczcić bogatą twórczość Zbigniewa Wodeckiego – artysty o nietuzinkowym charakterze, który w swoich muzycznych marzeniach wymykał się granicom i utartym szlakom. Jego utwory zaśpiewają: tenor Dionizy Wincenty Płaczkowski, który występował już na pustyni, oraz Wiktor Waligóra, w wyjątkowy sposób łączący pokolenia. Gościem wydarzenia będzie także Kasia Wodecka, która opowie o twórczości swojego taty.

Bilety: https://www.ebilet.pl/muzyka/festiwale/sea-mode

Alek Hudzik na pustyni poprowadzi opowieść w duchu Desert Mode, otwierając całodniowy performance 5 lipca i kolejne przestrzenie pustynnego doświadczenia. W specjalnie przygotowanej strefie Desert MINT zaprosi do rozmów Dobrawę Czocher, Macieja Siudę, Krzysztofa Maniaka i Studio Noviki – przy parzonej mięcie, w surowej scenerii Pustyni Błędowskiej.

Redaktor naczelny Mint Magazine. Dziennikarz kulturalny. Przez lata związany z redakcją tygodnika „Newsweek Polska”, „Vogue Polska”, „Notes na 6 Tygodni” „Forbes Women”, „Dwutygodnik”, „K Mag”, „Przekrój”, „Esquire” i „Aktivist”. Współautor tekstów w książkach My Art Guide, Polski Street Art i w przewodniku About Polska. Autor wywiadu rzeki z Pawłem Kowalewskim "Sztuka to jest wszystko". 

Desert Mode | (Post)tożsamość na sztandarach

Robert Bolinski, Zo Dobrowolska, Kacper Donimirski, Mikołaj Faron, Aleksandra Gackowska, Ryszard Grygiel, Jakub Jankowski, Anzhalika Kazlouskaya, Amelia Kluziak, Paulina Łukasiewicz, Jonatan Majewski, Polina Maksymenko, Helena Mierzwiczak, Zofia Rybińska, Zuzanna Sołtysiak, Lix Szulc, Jakub Zawadzki

Osoby kuratorskie: Maciej Siuda, Krzysztof Pijarski

Projekt zatytułowany (Post)tożsamość na sztandarach przygląda się  współczesnym  strategiom budowania tożsamości. Dziś „ja” manifestuje się nie jako monolityczna struktura, lecz jako dynamiczna i procesualna sieć relacji i zmieniających się perspektyw. Osoby studiujące wspólnie poszukiwały odpowiedzi na pytania: „gdzie jest ja?” czy „jak jawi się ja?” w miejsce tradycyjnych „kim jestem ja?” czy „czym jest ja?”. 

W pierwszym kroku tej przygody, zanurzyliśmy się w refleksji nad współczesnymi strategiami budowania tożsamości. Inspirując się koncepcjami „profiliczności” (Hans-Georg Möller) i „postjednostkowości” (Yancey Strickler) zrozumieliśmy, że w dobie mediów społecznościowych i obserwacji drugiego rzędu, tożsamość kształtowana jest nie tylko przez identyfikację z konkretną rolą albo poszukiwanie swojego „prawdziwego” ja, lecz przez kuratorowanie wielorakich profili, funkcjonujących w różnych, często niepowiązanych sferach społecznych. Innym punktem odniesienia były dla nas dociekania Gillesa Deleuze'a i Felixa Guattariego, którzy w Anty-Edypie  proponowali dezintegrację stałych kategorii „ja”. Zaproponowana przez nich koncepcja maszyn pragnących opisuje podmiotowość jako ciągłe przepływy i połączenia, a nie jako zamkniętą całość. Ta fragmentaryczna natura „ja” znalazła swoje odzwierciedlenie w rysunkowych diagramach, traktowanych jako narzędzia myślenia, które nie tylko mapują złożoność współczesnych struktur tożsamości, ale także próbują uchwycić ich procesualny i relacyjny charakter. 

Kolejnym krokiem było projektowanie flag, inspirowanych sztandarami Władysława Hasiora. Hasior czerpał zarówno z wojskowych znaków przynależności, oznaczających konkretne oddziały i rody, jak i z kościelnych feretronów, używanych w procesjach religijnych. Osoby studiujące podjęły próbę zakwestionowania tradycyjnej funkcji flagi, która zazwyczaj służy jednoznacznej identyfikacji. Ich projekty wyrażają rozproszenie, niejednoznaczność, procesualność, zmienność i relacyjność, co rezonuje z anty-edypalną postawą Deleuze'a i Guattariego, kwestionujących sztywne binarne opozycje. Czerpiąc z różnorodności form w twórczości Hasiora, osoby studiujące eksperymentowały z materiałami i kształtami, pracowały z różnymi jakościami i konotacjami materii, starając się oddać wielowymiarowość współczesnej tożsamości.

Prezentacja sztandarów nastąpi podczas otwarcia festiwalu Prawo Pustyni, który w tym roku odbywa się pod hasłem “Desert Mode”, i odbędzie się w formie procesji, stanowiącej luźne nawiązanie do performatywnych gestów Władysława Hasiora. Podobnie jak artysta angażował lokalną społeczność, osoby studiujące chcą stworzyć przestrzeń do wspólnej refleksji nad tożsamością. Ich performatywny gest kwestionuje flagę jako symbol stałych wartości i przynależności, proponując nową formę i wyraz odpowiadające płynnym i zmieniającym się w czasie tożsamościom współczesności. 

osoby uczestniczące w projekcie:

Robert Bolinski

Zo Dobrowolska

Kacper Donimirski

Mikołaj Faron

Aleksandra Gackowska

Ryszard Grygiel

Jakub Jankowski

Anzhalika Kazlouskaya

Amelia Kluziak

Paulina Łukasiewicz

Jonatan Majewski

Polina Maksymenko

Helena Mierzwiczak

Zofia Rybińska

Zuzanna Sołtysiak

Lix Szulc

Jakub Zawadzki

Dagna Jakubowska

Założycielka Domu Kultury i Natury Ferment oraz Fundacji „Nowa Przestrzeń”. Artystka wizualna, reżyserka teatralna, producentka, przedsiębiorczyni i aktywistka – działająca na styku sztuki, performansu, badań naukowych i aktywizmu społecznego. W swojej pracy bada relacje międzygatunkowe, politykę jedzenia, procesy związane z żywnością oraz politykę codzienności. W projektach takich jak „Chleb Przyszłości”, „Jadalna Mapa Migracji”, „Smak Władzy. Polityka Dyplomacji Kulinarnej”, „Kitchen Summit” czy „Ukraiński Zielnik”, kuchnia staje się przestrzenią polityczną, innowacyjną, subwersywną i performatywną – miejscem debaty i refleksji nad polityką, ekonomią, ekologią, historią, migracją i etyką pracy domowej.

Współzałożycielka przedsiębiorstwa społecznego The Ferment Traveling Kitchen. Wraz z Aleksandrą Jach i Aleksandrą Hirszfeld współtworzy projekt „Collective Wisdom: Cooking Up Solutions”, poświęcony praktyce przywództwa kolektywnego.

Iza Koczanowska (ur.1988) jest interdyscyplinarną artystką i architektką wnętrz, której praktyka łączy badania, materiały archiwalne oraz przestrzenne strategie projektowe. Realizuje swoje projekty w konkretnych lokalizacjach, osadzając je w kontekstach socjologicznych i geopolitycznych, co determinuje zarówno materialność, jak i medium każdej z jej prac. Jej praktyka porusza wątki rytuałów, przesądów, automatyzacji zachowań jednostkowych, a także złożonych sposobów, w jakie różne byty radzą sobie z rzeczywistością. Reagując na te obserwacje, Koczanowska tworzy rzeczywistości i imaginaria, poszukując alternatywnych modeli relacyjności w czasie i przestrzeni, opierających się neoliberalnym mechanizmom władzy i rozwijających się w praktykach alternatywnej turystyki oraz afektu jako narzędzia terapeutycznej transformacji.

Jej prace były prezentowane m.in. w na wystawach takich jak Fringe Festival w Warszawie (2024), Black Holes w CSW Toruń (2023), Międzynarodowe Biennale Architektury Wnętrz (2022), Festiwal Nadmiar (2019) czy In Out Festival w CSW Łaźnia w Gdańsku (2019). Brała udział w programach rezydencyjnych, m.in. w Snehta Residency w Atenach (2022) oraz Sesama Art Residency w Yogyakarcie, Indonezja (2020). Obecnie rozwija na MIARD w Rotterdamie projekt dyplomowy poświęcony materialnym i afektywnym zakłóceniom w krajobrazach turystycznych, z pianą morską jako punktem spekulatywnego środowiska.

izakoczanowska.studio
instagram.com/islaparadis

Noviki to interdyscyplinarny duet artystyczny, działający na styku sztuki współczesnej, badań kulturowych i technologii. Funkcjonując w formule post-studia, Noviki skupiają się na analizie złożonych systemów: informacyjnych, społecznych, estetycznych. W centrum ich zainteresowania znajduje się sposób, w jaki technologia organizuje nasze doświadczenie – zarówno wizualne, jak i poznawcze.

Ich projekty mają często charakter spekulatywny, badawczy lub performatywny – przyjmują formy wystaw, interwencji przestrzennych, scenografii, publikacji, a także działań edukacyjnych. Noviki pracują zarówno w kontekście instytucjonalnym, jak i niezależnym, podejmując tematy związane z percepcją, architekturą wiedzy, relacją między rzeczywistością fizyczną a cyfrową.

Noviki współpracowali m.in. z Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Het Nieuwe Instituut (Rotterdam), Chelsea College of Arts (Londyn, Wielka Brytania), Royal Academy of Art (KABK) oraz interdyscyplinarnymi platformami artystyczno-badawczymi. W „Desert Mode” tworzą przestrzeń, która nie izoluje się od technologii, lecz pozwala spojrzeć na nią z innej perspektywy – poza feedem, poza interfejsem, bliżej siebie.

www.noviki.net

Krzysztof Maniak (ur. 1990) – jego praktyka artystyczna opiera się na działaniach w krajobrazie. Jego prace to najczęściej dyskretne, proste gesty i interakcje z przyrodą, takie jak gładzenie mchu, kory, śniegu, wchodzenie na drzewa, poszukiwanie odległości pomiędzy dwoma drzewami odpowiadającej długości jego ciała. Artysta tworzy podczas wędrówek po lasach, łąkach i wzgórzach w Tuchowie, gdzie mieszka. Miejsca te są zarówno tłem dla jego działań, jak i materiałem tymczasowych instalacji oraz źródłem rekwizytów używanych w performansach. Absolwent Wydziału Intermediów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, od czasu obrony doktoratu w 2018 roku związany z Katedrą Zjawisk Sztuki Intermediów na tej uczelni (obecnie prodziekan Wydziału Intermediów). Laureat m.in. 14. edycji konkursu Artystyczna Podróż Hestii, Grand Prix V Salonu Wiosennego zorganizowanego przez BWA w Tarnowie oraz X edycji Spojrzeń konkursu organizowanego przez Zachętę – Narodową Galerię Sztuki. Jego prace można było zobaczyć m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, galerii SALT Ulus w Ankarze, w BWA w Katowicach, BWA w Tarnowie, Galerii Bielskiej BWA, Galerii Miejskiej BWA Bydgoszcz, Galerii Biała w Lublinie, Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej, Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie, Centrum Sztuki Galeria El w Elblągu, Galerii Sztuki Współczesnej w Opolu, Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK czy w ramach Kongresu Postartystycznego w Sokołowsku.

portret fot. Maciej Landsberg

Dyrektorka artystyczna Law of the Desert
Dzień Ziemi wg Law of the Desert trwa cały rok.

Dla nas sama Pustynia Błędowska i natura jest dziełem, dlatego każda forma na festiwalu będzie z nią zintegrowana, ukazując jej surowość i piękno.

Jako organizatorka Law of the Desert i mieszkanka gminy Klucze współtworzę społeczność, która realnie chroni ten teren. Zatrzymaliśmy obwodnicę, która miała okalać pustynię i działamy dalej.
To właśnie te działania były początkiem idei Law of the Desert i siłą do stworzenia pierwszej edycji. Sam teren Pustyni Błędowskiej musi być regularnie wydeptywany, aby zachować swój pustynny charakter, co niesie ze sobą symbolikę. Pustynia w 2012 roku na moich oczach i wszystkich mieszkańców była karczowana i wciąż naturalnie zarasta, co roku gmina wycina z jej obszaru młode drzewa.

Mamy poczucie, że znaleźliśmy miejsce dla aktywistów, działaczy, artystów, miłośników sztuki, którzy nareszcie mogą odpocząć zgodnie ze swoimi przekonaniami na pustyni, zatrzymać się w swoich nieustannych działaniach dla planety i drugiego człowieka.

Nie mówimy o ekologii w sposób dosłowny. Ona przenika każdy detal: materiały z odzysku, gospodarka cyrkularna, rezygnacja z plastiku, kolektywna odpowiedzialność za ślad węglowy. To sposób myślenia, projektowania i bycia — nie tylko na czas festiwalu.

Tworzymy festiwal w poszanowaniu dla Pustyni Błędowskiej i jej okolic, dlatego koncerty będą akustyczne, trwa on tylko dwa dni i ma limitowaną ilość miejsc. Ograniczamy sprzedaż biletów, aby chronić delikatny ekosystem pustyni i zapewnić intymne, wciągające doświadczenie.

Transport zbiorowy, namioty pod gwiazdami, zero ulotek, informacja cyfrowa, dostęp do wody pitnej, kompostowalne odpady. (wkrótce udostępnimy Desert Mode Map).

Dajemy przestrzeń na sen na pustyni, wspólne wege posiłki. Promujemy ideę sober — bez żadnych używek— jako jakościowego wyboru.

Nie budujemy sceny masowego entuzjazmu. Tworzymy przestrzeń, gdzie możemy świadomie dostrajać tempo życia i sposób zarządzania naszą uwagą.

To unikatowe doświadczenie realizuje ideę #luksustonatura — uważnego odłączania się od cyfrowego szumu, by odzyskać wewnętrzny rytm.

Przełącz się z nami w DESERT MODE 5-6.07.25 na Pustyni Błędowskiej ❤️‍🔥 dyrektorka artystyczna Law of the Desert

Alicja Klimek studiowała na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Jest twórczynią i organizatorką LAW OF THE DESERT, który powstał w jej wizji jako artystyczny festiwal, europejski reprezentant pustynnego dialogu o sztuce współczesnej i o zmianach klimatycznych. Artystka mieszka i tworzy w pobliżu Pustyni Błędowskiej. To jej dom twórczy.

W swoich działaniach jest wierna wyznawanym ideom, do których należą hołd wrażliwości i życia w bliskości z naturą. Dlatego zrzesza wokół siebie ludzi budującej rewolucji, którzy mają głęboką potrzebę wprowadzania pozytywnych zmian w świecie. Filozofia bliska naturze, bliska człowieka i wnętrza znajduje odzwierciedlenie w wydarzeniach i działaniach prowadzonych w ramach LAW OF THE DESERT oraz w jej twórczości.

Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wystawiała prace na wielu wystawach w Polsce i za granicą (m.in. Tokio, Pustynia Błędowska)

Tenor dramatyczny sięgający zarówno do repertuaru klasycznego jak i współczesnego, wykonywał partie solowe w takich dziełach jak m.in.  9. Symfonia Beethovena czy Requiem Mozarta czy Messa do Gloria Pucciniego  ale również prawykonanie Mesjasza Stefana Wesołowskiego, Les Noces Stravinskiego czy pisana dla niego partia Izaaka do spektaklu Wyznawca w Teatrze Studio. Debiutowal Lenskim w Onieginie Czajkowskiego będąc jeszcze studentem Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina, chwile pozniej zaspiewal glowna role tenorowa w Hrabinie Stanislawa Moniuszko w rezyserii wybitnej Krystyny Jandy. Nagrał arię Cavaradossiego z Tosci Puccinniego do kultowego serialu HBO Slepnac od Świateł, gdzie również zagrał postać Remika, ostatnio zarejestrował arie do serialu Piekło Kobiet oskarowej producentki Ewy Puszczyńskiej. Wygrał konkurs TVP kultura dla najlepszego tenora oraz nagrodę specjalną dla “najpiękniej śpiewającego tenora” na turnieju tenorow Opery Szczecińskiej. W ostatnich 2 sezonach zaśpiewał blisko 100 koncertów w takich salach jak Filharmonia Krakowska, FIlharmonia Łódzką, Filharmonia Poznańska, Radio Wrocław, Opera i Filharmonia Podlaska i wiele innych. Występował u boku zarówno gwiazd opery jak Aleksandra Kurzak czy Roberto Alagna ale rownież z pop divą Sylwią Grzeszczak z która zaśpiewał duet w sylwestra dla 150tys osób pod Katowickim Spodkiem i 4 mln widzów przed telewizorami. W ostatnim czasie sięga po ballady jazzowe a na koncercie 5.07 po raz pierwszy wykona bardziej nowoczesne interpretacje i aranżacje liryki wokalnej kompozytorow jak Karłowicz, Massennett łącząc je z pieśniami neapolitańskimi oraz polskimi i amerykańskimi piosenkami w nowej odsłonie. Zaprosił do współpracy młodego wirtuoza klasyki i jazzu Stanisława Pańtę który zaakompaniuje tenorowi zarówno na pianinie jak i syntezatorach. 

Pantha du Prince
Garden Gaia

„Jesteśmy jedynie lustrem świata. Wszystkie tendencje obecne w świecie zewnętrznym można odnaleźć w naszym ciele. Gdybyśmy potrafili zmienić siebie, zmieniłyby się również tendencje świata. Gdy człowiek zmienia swoją naturę, świat zmienia wobec niego swoje nastawienie. To najwznioślejsza boska tajemnica. To coś cudownego i źródło naszego szczęścia. Nie musimy czekać, aż inni coś zrobią.”
~ Mahatma Gandhi

W każdej rzeczy – i w każdym stanie – istnieje pieśń. Istnieje ta pierwotna częstotliwość wywołująca radość, ta słynna fala dźwiękowa, która potrafi przeniknąć ciała i wprowadzić je w stan bezruchu. Stan, który może prowadzić do zmiany.

Od 2012 roku – a więc przez całą dekadę – Hendrik Weber, znany jako Pantha du Prince, poświęca się kompleksowemu projektowi, który świeci jaśniej niż jego inne wydawnictwa i obecnie osiąga artystyczny szczyt w albumie Garden Gaia. Po albumie Elements of Light z 2012 roku nagranym z The Bell Laboratory, ukazał się Conference of Trees w 2020 – tym razem jako przedsięwzięcie solowe. Wszystkie trzy albumy łączy wspólny motyw „człowieka jako natury” – w tym sensie, że człowiek wyłania się z otoczenia jako ciało i jego przedłużenie.

Pantha du Prince:
„Są naukowcy, którzy twierdzą, że jesteśmy złożonym oceanem. Moja muzyka ma na celu podnoszenie świadomości, opisuje rzeczywistość życia i utracony raj poprzez dźwięk. Chodzi o wejście w przestrzeń wolności i rozwinięcie maksymalnego stopnia otwartości i wrażliwości na ciało, na stany psychiczne i atmosferę, która nas otacza. To uważność i wysoka świadomość tego, co dzieje się wokół i w nas. Właśnie to wszystko przelałem w Garden Gaia. Dosłownie ‘przelałem’, bo jesteśmy częścią płynnego procesu na tej planecie. Drzewo też płynie w powietrze i pod ziemią łączy się z innymi przez prądy komunikacyjne. Nasze płuca wpływają w nasze ciała. Jako embriony byliśmy istotami płynnymi. Pytanie brzmi: na ile jako dorośli ludzie możemy nadal płynąć?”

Pantha du Prince nie tworzy jednak muzyki jako prowokacji. Jego utwory opierają się na zasadzie empatii i gotowości do zmiany wewnętrznego systemu. Nie chodzi tu o nieograniczony wzrost, gromadzenie czy nadmierne eksploatowanie zasobów (w tym siebie), ale o twórcze wyłanianie się jednostki w prądzie świata.

Patrząc na rozpadający się świat, targany konfliktami i zniszczeniem natury, coraz bardziej toksycznymi relacjami między ludźmi – zauważamy, że muzyka Pantha du Prince ma potencjał rewolucyjny, ponieważ przynosi pokój. Nie bez przyczyny tytuł albumu odwołuje się do potężnej i dzikiej bogini Gai – uosobienia Ziemi, jednej z najwyższych bóstw mitologii greckiej.

Dla dziewięciu nowych utworów na Garden Gaia Pantha du Prince ponownie poszerzył swój muzyczny język elektroakustycznej ekspresji, w niezwykle współpracującym procesie twórczym. Paradoksalnie, pandemia i zimowe restrykcje nieco utrudniły współpracę z muzykami z różnych części świata – Pantha du Prince wysyłał ukończone utwory ze swojego kokonu do przyjaciół i był otwarty na ich wkład.

Pantha du Prince:
„Chciałem pozbyć się tego, co prowokujące, arbitralnego, tego głosu autorytetu mówiącego: ‘wiem najlepiej’. Garden Gaia jak ogród, pragnie rosnąć ku dobrobytowi i płodności – tak też ja jako artysta pozwalam rzeczom po prostu być. Jeśli dobrze obserwujemy, możemy wpuścić do pracy wiele energii innych. W efekcie powstaje inna sztuka, inna muzyka.”

W Golden Galactic, pierwszym singlu z albumu, Pantha du Prince opowiada o złotym blasku – prymarnym substytucie życia, pragnieniu życia:
„Nagrałem Golden Galactic w szczególnej chwili. Byłem przebudzony, a ten złoty blask przesunął mi się przez palce i zamienił w dźwięk. Grałem i grałem na syntezatorze, słuchając samego siebie. Potem odsłuchałem to z Friedrichem Paravicinim. On napisał potem partie smyczkowe – to był muzyczny dialog.”

Wiele nowych utworów powstało z takich „uchwyconych momentów”, z pierwszych wersji, jak „złoty blask”. Przykładowo, Blume (niem. „kwiat”) nabrał ostatecznego kształtu, gdy Pantha du Prince pozwolił sobie odpuścić i przesłał gotowy utwór Bendikowi Hovikowi Kjeldsbergowi z Oslo, który całkowicie go przerobił. To Kjeldsberg zaprosił Helenę Tusvik Rosenlund do dogrania wokalu do wokalu Webera.

Pantha du Prince:
„W angielskim Blume brzmi też jak bloom – proces wzrostu, rozkwitu i cyklicznego rozwoju. Gdy kwiat rozkwita, jego więdnięcie jest częścią procesu. Dlatego dziewięć nowych utworów ma też w sobie melancholię – świadomość, że piękno jest ulotne. Blume opowiada o krajobrazie snu, alternatywnej rzeczywistości, do której możemy wejść: śnimy, a potem zapominamy, co śniliśmy. Może zostaje tylko iskra nadziei – świadomość, że coś tam było.”

To wyjaśnia, dlaczego wszechobecna melancholia w muzyce Pantha du Prince niesie też coś nadziei. W takich utworach jak Blume pozwala, by delikatne nastroje muzyczne po prostu istniały i wzmacnia je częstotliwościami, które zdają się naturalnie z nami rozmawiać. Tak jest też w Heaven is Where You Are – według artysty spełnienie, pokój, szczęście i raj mogą być wszędzie tam, gdzie jesteśmy. Wszystkie utopijne jakości snów istnieją w jednostce.

Żaden z utworów Garden Gaia nie został nagrany w tym samym składzie. Każdy powstał z innymi muzykami, w różnych miejscach. Mimo tej różnorodności, album jest niezwykle spójny – bo Pantha du Prince był w pewnym sensie tylko obserwatorem tego, co powstawało przed jego oczami. Pozwolił rzeczom się wydarzać – jakby patrzył, jak rośnie ogród. Jeśli pójść za tą metaforą dalej, ten ogród to nic innego jak Ogród Edenu, a planeta Ziemia to manifestacja raju.

Pantha du Prince:
„Z perspektywy czasu, proces tworzenia tej płyty był czymś bardzo naturalnym. Pracowałem nad utworami od Conference of Trees, a intensywne dopracowanie zaczęło się w grudniu 2021 – skończyłem pod koniec stycznia. Wszyscy mieli wtedy trochę czasu. Kiedy wysyłałem utwór, odpowiedź muzyczna przychodziła w kilka dni, czasem tego samego dnia. Jednolitość przez różnorodność. Na półkuli północnej to działa najlepiej w styczniu – gdy ludzie mają czas i tęsknią za wiosną i jej cyklicznym wzrostem podczas zimowego chłodu.”

Garden Gaia to najnowszy rozdział projektu rozwijanego przez dekadę. Przedstawia Hendrika Webera, czyli Pantha du Prince, jako uważnego obserwatora i wrażliwego słuchacza. Album ten wnosi nową, przyszłościową perspektywę do jego twórczości, zapoczątkowanej w 2004 roku wydawnictwem Diamond Daze w wytwórni Dial Records.

DREAMSCAPES
Album, który ukazał się nakładem Modern Recordings eksploruje magię i znaczenie stanów nieświadomości.

Na całym świecie sny od dawna fascynują artystów i inspirują ich twórcze poszukiwania. To, jak te fikcje nieświadomego umysłu mogą być jednocześnie fantasmagoryczne i realne, jak potrafią zakrzywiać, wyginać i rozszerzać czas, a także jaki mają związek z naszym życiem na jawie, to pytania, które inspirowały takich twórców jak Debussy, Dalí czy Kafka. Podobne rozważania stały się punktem wyjścia dla debiutanckiego albumu Dobrawy Czocher, trafnie zatytułowanego DREAMSCAPES. Polska wiolonczelistka i kompozytorka zabiera słuchaczy w podróż przez podświadomość, eksplorując dźwiękiem mistyczne bogactwo marzeń sennych.

Mimo młodego wieku – zaledwie 30 lat – Czocher ma już imponującą karierę muzyczną. Po ukończeniu dwóch prestiżowych uczelni – Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie oraz Hochschule für Musik w Detmold – została członkinią Junge Deutsche Philharmonie, a następnie pierwszą wiolonczelistką Neue Philharmonie Berlin oraz solistką Filharmonii Szczecińskiej. W trakcie tych wymagających lat zdobyła dogłębną znajomość repertuaru klasycznego i doskonaliła się jako czołowa wiolonczelistka.

Jednak to wspólna praca z przyjaciółką i pianistką Hanią Rani otworzyła jej drogę do komponowania. Ich pierwszy wspólny projekt, Biała flaga, zmienił jej perspektywę – od koncentracji na technice instrumentalnej po chęć swobodniejszej ekspresji. Album zdobył uznanie w Polsce i przyciągnął uwagę międzynarodowych krytyków. Kolejna płyta duetu, Inner Symphonies, wydana przez Deutsche Grammophon, przyniosła im światowy rozgłos.

Poza oczywistym kunsztem technicznym, który rozwija od siódmego roku życia, to właśnie naturalność, z jaką Czocher łączy muzykę filharmoniczną z alternatywnymi podejściami do nagrań i brzmienia, przyciągnęła uwagę słuchaczy. Album DREAMSCAPES pokazuje, jak swobodnie artystka porusza się między muzyką klasyczną a współczesną, czerpiąc inspiracje od Brahmsa, Philipa Glassa po GoGo Penguin. Nad płytą pracowała z niemieckim producentem Niklasem Paschburgiem, który zastosował techniki warstwowania dźwięków, nadając muzyce filmowy charakter.

Choć album nie ma ścisłej narracji, dziesięć utworów układa się w naturalny porządek. Podróż rozpoczyna się od Prologue, gdzie wysokie flażolety otwierają przestrzenną kompozycję, przywodzącą na myśl moment zapadania w sen i wejścia w świat marzeń sennych. „To uczucie i atmosfera odpowiednie na otwarcie – jeszcze nie wiemy, jaka przygoda nas czeka” – mówi Czocher. Muzyka stopniowo wciąga słuchaczy w ten alternatywny świat, a powtarzające się motywy, improwizowane arpeggia, tajemnicze linie basowe i glissanda malują coraz bardziej fantastyczne krajobrazy.

Choć kompozycje mają filmowy charakter, sięgają także głębokich emocji. W Forgive Czocher eksploruje ciemniejsze zakamarki duszy, zadając pytania o sens snów i ich tajemnicze oddziaływanie na śniącego. „Czy w śnie możemy pracować nad swoją podświadomością? Może sen to moment, gdy się z nią łączymy i daje nam on wyjątkowe możliwości przepracowania wewnętrznych dylematów?” – zastanawia się artystka. Kompozycja wyraźnie czerpie inspirację ze smyczkowych kwartetów Glassa, używając powtarzalności, by hipnotycznie wciągnąć słuchacza w jej świat dźwięków.

Podczas gdy pierwsza połowa albumu skupia się na tworzeniu bogatych pejzaży dźwiękowych, druga przynosi więcej akcji. Voices stanowi punkt kulminacyjny tej podróży – wielowarstwowa i złożona kompozycja prezentuje kalejdoskop dźwięków. „To jak wiele głosów próbujących popchnąć nas w różne strony” – wyjaśnia wiolonczelistka. Szybka i dynamiczna natura utworu wynika z lekkiej techniki gry smyczkiem détaché, co nadaje dramatyzmu – nie jest to koszmar, ale z pewnością coś dezorientującego.

Następujący po nim Lullaby przynosi upragnioną ulgę – długi, spokojny i liryczny utwór to hołd dla uniwersalnej magii snu. Wiolonczela brzmi tu wyjątkowo klarownie, jakby wskazywała na prawdę – ulotną i efemeryczną – którą mogą nieść sny. Prayers kontynuuje liryczność Lullaby, ale z czasem buduje napięcie poprzez arpeggia, wprowadzając słuchaczy w stan transu. W tym utworze Paschburg dodaje duchowe akcenty, nadając mu mistyczny charakter.

Ostatnia kompozycja, Epilogue, to jedyny utwór na albumie bez żadnej postprodukcji. To powrót do rzeczywistości – trzeźwej i pozbawionej onirycznej fantazji snów. Czocher używa pizzicato, by prosto wyśpiewać melodię. Jednak to przebudzenie nie jest całkowite – album kończy się bardziej pytaniami niż odpowiedziami. „Co wydarzyło się we śnie? Czy wciąż tam jesteśmy? Czy jesteśmy tymi samymi ludźmi? Czy to nas zmieniło? Dokąd właściwie trafiliśmy?” – prowokuje do refleksji artystka.

Jonathan Castro Alejos to peruwiański artysta multidyscyplinarny i grafik mieszkający w Amsterdamie. Pracując nad dźwiękiem, wideo, instalacją i performansem, jego praktyka bada napięcie między rzeczywistością a wyobrażeniem. Poprzez proces zbierania, nakładania warstw i rekonfiguracji surowych materiałów konstruuje wciągające wizualne i dźwiękowe światy. Jego ostatnie wydawnictwo, Radiance Loops, kontynuuje tę eksplorację - łącząc nagrania terenowe, pętle lo-fi i teksturowane pejzaże dźwiękowe w medytacyjną refleksję nad materiałem i przestrzenią.

Aleksandra Uhlarz - Manager ds. Innowacji i Rozwoju w Saint-Gobain Glass, której miłość do szkła zrodziła się już na studiach i stała się fundamentem jej kariery. Rozpoczęła ją w hucie szkła płaskiego, a dziś aktywnie działa na rzecz recyklingu szkła budowlanego oraz wspiera współpracę firmy ze startupami jako ich ambasadorka. Prywatnie pasjonuje się górskimi wędrówkami, koncertami oraz zdrowym jedzeniem, co z czasem przerodziło się w zamiłowanie do pieczenia chleba na zakwasie.

Karol Pasternak, Piotr Maciaszek, Ola Niepsuj

Współczesny design rzadko spogląda wstecz, jeszcze rzadziej na dorobek kultury ludowej. Marka LUDISM robi to z rozmachem. Nie tylko przypomina, jak bogata jest lokalna tożsamość, ale i udowadnia, że może ona na nowo zamieszkać wśród nas.

Za LUDISM-em stoją projektanci Piotr Maciaszek i Karol Pasternak z NOKE Architects oraz artystka i graficzka Ola Niepsuj. LUDISM to hołd dla korzeni autorów i efekt ich wieloletnich rozmów o potrzebie stworzenia designu o lokalnym charakterze, Trio postanowiło dać nowe życie postaciom, którymi straszyły nas babcie, w czasach kiedy relacje były pełne magicznych opowieści.Nie ma tu miejsca ani na plastikowy ani na przaśny folklor. LUDISM bierze na warsztat legendy, rozkłada je na czynniki pierwsze i przekuwa w domowe obiekty, meble i akcesoria. 

WIELGOSZE KASZUBSKIE (WIELGÒSZË KASZËBSCZÉ)

Nazwa: Òdóm i Jiwa : Wielgòszë Kaszëbsczé

Projektant: LUDISM: Ola Niepsuj, Piotr Maciaszek, Karol Pasternak, Franciszka Popławska 

Producent: LUDISM x BAFEO

Materiał: Filc akustyczny z recyklingu 100% PET

Wymiar: Òdóm ( 246 x 94 x 70 cm) Jiwa ( 246 x 94 x 70 cm)

Opis pełny: Wielgòszë – Totemy Akustyczne

Wielgòszë oraz Pan Twardowski to postacie głęboko zakorzenione w polskim folklorze – jedna z północy, druga z południa – obie nierozerwalnie związane z krajobrazem, magią i ludową wyobraźnią.

Olbrzymy z kaszubskich legend - Wielgòszë, od wieków uważane są za istoty o nadzwyczajnej sile fizycznej i duchowej, których czyny tłumaczą ukształtowanie północnego krajobrazu – wzgórz, jezior, dolin. Czasami pojawiają się jako opiekunowie ludzi i zwierząt, innym razem jako gniewne, nieprzewidywalne duchy – odzwierciedlając zmienność natury i emocji, głęboko wpisując się w symbolikę kaszubskiej kultury.

Postać Jana Twardowskiego – legendarnego czarnoksiężnika, który zawarł pakt z diabłem – przynosi z kolei motyw wewnętrznego rozdarcia między dobrem a pychą, wiedzą a pokusą. To właśnie jemu przypisuje się powstanie Pustyni Błędowskiej – dzieła magicznego, ale też niepokojąco odrealnionego, w którym krajobraz staje się przestrzenią alchemii i przemiany.

Wielgòszë zaprezentowane podczas festiwalu Law of Desert stają się połączeniem tych dwóch światów – siły natury i siły wiedzy. Zestawiając mitologię Kaszub z legendą Twardowskiego, tworzą opowieść o tym, jak lokalne wierzenia spotykają się z uniwersalnymi pytaniami o sprawczość, granice możliwości i odpowiedzialność za własne czyny.

Postaci wykonane są w 100% z akustycznego materiału w 100% z recyklingu (bez dodatkowej podkonstrukcji, co umożliwia ich ponowne przetworzenie.

Karolina Sulej reprezentować będzie Fundację Kraina, która zajmuje się budowaniem różnorodnej wspólnoty poprzez sztukę i modę - moda to dla Krainy narzędzie wyrażania troski, medium terapeutyczne, emancypujące i stanowijące pretekst do spotkania, poznania swojej i cudzych tożsamości, przezwycięcienia obcości i snucia opowieści. Naszym zdaniem odpowiedzialna moda to nie tylko - chociaż to niezbędne: odpowiedzialna produkcja, upcycling i transparentność, ale także zmiana statusu mody w społeczeństwie - z obszaru konsumpcji chcemy modę odzyskać dla kultury materialnej, praw człowieka, community care i  wyrazu osobistej twórczości. 

Karolina Sulej w kilkunastominutowym wykładzie opowie o tym, jaka moda moze chronić nas i planetę i jak dążyć do tego, żeby zmienić sposób, w jaki dziś żyjemy w ubraniach, opowie o działaniach Fundacji Kraina i swojej własnej pracy badawczej.

Poza prelekcję, będzie pełniła dyżur na stoisku Krainy, gdzie będzie można odbyć z prelegentką osobiste rozmowy, podpisać i kupić ksiązkę, torbę-cegiełkę Fundacji oraz zostawić swoje życzenie o tym, jakiej mody potrzebujemy. Będziemy je zbierać na kawałkach tkanin, z których powstanie pustynny totem, który Fundacja Kraina następnie umieści w warszawskiej przestrzeni Fundacji przy Puławskiej 67

Karolina Sulej :

Karolina Sulej ur. 1985. Pisarka, reportażystka, podcasterka, popularyzatorka antropologii mody, kuratorka. Autorka m.in. reportaży Wszyscy Jesteśmy dziwni. Opowieści z Coney Island ( 2018), reportaży Rzeczy osobiste. Opowieść o ubraniach w obozach koncentracyjnych i zagłady (2020) ( Nagroda im. Teresy Torańskiej, Ołówek Moczarskiego, finał Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego i Grand Press ), Historie osobiste. O ludziach i rzeczach w czasie wojny (2021) oraz Ciałaczki. Kobiety, które wcielają feminizm (2022) oraz eseju biograficznego "Era Taylor Swift" ( 2024) Ponadto autorka podcastów Ubrani i Garderobiana i współautorka serialu podcastowego Supernowa, który otrzymał nagrodę Podcastu Roku 2022 w konkursie im. Janusza Majki. Prowadząca program "Ludzie w ubraniach" w Trójka Polskie Radio i serial dokumentalny "Mody Polskie" dla TVP KULTURA. Kuratorka m.in wystaw "System mody. Ubrania jako narzędzia przemocy i taktyki przetrwania w getcie łódzkim" w Centralnym Muzeum Włokiennictwa", "Podróż bohaterek. Powstanie kobiet" dla Muzeum Powstania.

Inspiratorium Mariusza Truszkowskiego "Jak budować silne i zdrowe społeczeństwo w niepewnym świecie."

Czy standaryzacja życia jest dobra? Czy w ogóle powinniśmy pozwalać jednostkom na życie inaczej, niż ogólnie przyjęte?

W tym inspiratorium Mariusz Truszkowski, twórca Szkoły w Chmurze, zaprosi do refleksji o tym, co możemy zrobić, by świat jaki znamy nie tylko przetrwał, ale mógł doświadczyć głębokiej transformacji.

Desert Mode x Szkoła w Chmurze
czyli sztuka przełączania w kryzysie – siła natury i nowoczesnej edukacji.

Z dumą ogłaszamy, że Szkoła w Chmurze dołącza do festiwalu Law of the Desert 2025 jako współtwórczyni wyjątkowej przestrzeni twórczej, pełnej uważności, inspiracji i działania.

Czym jest Desert Mode?
To stan przełączenia – z trybu przetrwania w tryb uważności. To wystawa sztuki, muzyka, spotkania, które wspólnie tworzą jeden wielki performance. To życie bez presji, w rytmie natury, wśród ludzi, którzy słuchają i tworzą. To także zaproszenie do zatrzymania się – choćby na jedną noc – na środku pustyni.

Spotkajmy się pod gołym niebem, w atmosferze wspólnoty i kreatywności. Jeśli jesteś uczniem, uczennicą lub przyjacielem Szkoły w Chmurze – przyjedź na jedyną w Polsce pustynię i wejdź do tej przestrzeni. To idealny moment, by spotkać się w realu, stworzyć coś razem i doświadczyć, czym jest życie offline – z sensem.

Strefa Szkoły w Chmurze na pustyni
To miejsce dla młodych twórczyń i twórców – z dala od szkolnych ławek, blisko natury. Znajdziecie tu niezwykłe warsztaty, które pobudzają wyobraźnię i uczą uważności. Zapraszamy na:
- malowanie na eko torbach, 

- tworzenie biżuterii 

- komponowanie zestawów ziół w woreczkach 

- sesje medytacji i buddyjskich opowieści

Panel: Desert Mode – sztuka przełączania w kryzysie – siła natury i nowoczesnej edukacji

To rozmowa o tym, jak reagować na przeciążenie, jak młodzi ludzie uczą się regulować emocje, jaką rolę odgrywa środowisko i edukacja. W dyskusji udział wezmą: dyrektorka Aleksandra Kula oraz tegoroczna chmurowa maturzystka Zofia Pichlak.

– aktywistka społeczna i edukatorka zaangażowana w promowanie neuroróżnorodności, równości płci oraz inkluzywnej edukacji. Absolwentka Szkoły w Chmurze i współtwórczyni projektu „FemiAutyzm”, który przekształcił się z inicjatywy szkolnej w organizację wspierającą kobiety i osoby socjalizowane do roli kobiet w spektrum autyzmu. Finalistka Olimpiady Projektów Społecznych „Zwolnieni z Teorii”. Swoje doświadczenia i wiedzę przekazuje podczas konferencji i warsztatów, działając na rzecz zwiększenia świadomości społecznej na temat neuroróżnorodności. Laureatka nagrody „Cordis Nobilis” przyznawanej przez Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz za działalność na rzecz dobra innych.

Szymon Bujalski — twórca profilu „Dziennikarz dla klimatu”, obserwowanego przez 30 000 osób na Facebooku i 60 000 na Instagramie. Dwukrotnie nominowany do Nagrody Woyciechowskiego w kategorii Dziennikarz dla Planety (2023 i 2024). Autor książki „Recepta na lepszy klimat. Zdrowsze miasta dla chorującego świata”. Publikuje m.in. w Nauce o Klimacie, OKO.press, Interii, Wirtualnej Polsce i Onecie.

"Wciąż działam, by próbować się przyczyniać do czegoś dobrego. Ale moje poczucie sprawczości leży skulone w kącie i płacze.
Aby znaleźć zdrowszą perspektywę, wciąż doceniam to, co mam — od prądu w gniazdku po bezpieczny kraj. Ale nie mam już przekonania jak kiedyś, że będę miał to dane na zawsze (...)"

"Choćbyśmy nie wiem jak słusznie narzekali na to, co wyprawia ludzkość... Bez innych ludzi sobie nie poradzimy.
Innych, ale podobnych. Z którymi czujemy się komfortowo, możemy otwarcie porozmawiać, nie ukrywając emocji z obawy przed wyśmianiem czy zlekceważeniem.
Ludzi, którzy zachęcają nas, by zmieniać się na lepsze. Podadzą rękę, gdy się przewrócimy. Dadzą poczucie wspólnoty (...)"

Polecamy jego poruszający post „O człowieku złamanym” z 10 lutego 2025 na @dziennikarz_dla_klimatu — bo właśnie o tym jest Law of the Desert: o spotkaniu w prawdzie i o nadziei.

Spotkamy się z Szymonem Bujalskim na pustyni, by porozmawiać o misji troski o naturę, szczególnie w momentach, gdy brakuje sił — i o tym, jak je odzyskać.

Architekt. Absolwent WAPW. Laureat konkursów architektonicznych, zwycięzca konkursu Manifest Młodego Architekta 2019. Od 2018 roku tworzy koncepcje architektoniczne dla Grupy Arche oraz klientów indywidualnych. Pracował między innymi przy rewitalizacji Cukrowni Żnin nominowanej do EU Mies Award oraz Dworu Uphagena w Gdańsku, Królewskiej Fabryki Papieru w Konstancinie oraz Fabryki Samolotów w Mielnie. Aktywny uczestnik międzynarodowej dyskusji na temat przyszłości zawodu architekta w kontekście kryzysu klimatycznego.

"Projektowanie w duchu zero waste. Architektura cyrkularna."

Law of the Desert

Galopująca katastrofa klimatyczna wymusza na nas zmiany. Zmiany na które musimy być gotowi i które nie mogą odbyć się bez udziału wszystkich uczestników świata designu, architektury i sztuki. Jednocząc się i dzieląc dobrymi praktykami, chcemy nie tylko wskazywać kierunki rozwoju świata designu i architektury, ale przede wszystkim inspirować i zachęcać do kształtowania nowych strategii mających na celu wdrażanie odpowiedzialnych zmian.

Dyskusja: Marcin Szczelina, Architecture Snob / Wojciech Kolęda

fot. Bartek Barczyk